Category Archives: Travel
ฝึกถ่ายภาพที่ Siam Ocean World
ปีใหม่ผมไม่ได้ไปไหนจึงวางแผนไว้ว่าจะใช้ดีล Ensogo ที่ซื้อมาไว้เพื่อจะเข้าชม Siam Ocean World ที่ Siam Paragon ครั้งนี้หิ้วกล้องไปด้วยเพื่อจะทดสอบแสนยานุภาพ(ศัพท์นี้ใช้กับอาวุธไม่ใช่เร๊อะ)ของกล้องถ่ายรูปคู่ใจ Sony NEX5 ว่าจะต้านทานอานุภาพโลกมหาสมุทรทะมึนใต้ดินได้หรือไม่ การมาครั้งนี้ผมตั้งใจจะฝึกฝีมือถ่ายภาพให้ “พอดูได้” เพื่อจะได้เก็บภาพในวาระและสถานการณ์ต่างๆ โดยเฉพาะครั้งนี้ที่เป็นการถ่ายภาพในที่มืดนั้นยาก เพราะสภาพแวดล้อมเป็นที่มืดและต้องถ่ายวัตถุที่มีการเคลื่อนไหวตลอดเวลา มือต้องนิ่ง ISO ต้องน้อยที่สุดเท่าที่จะเอื้ออำนวย ชัตเตอร์ต้องเหมาะกับการเคลื่อนไหวของวัตถุ และถ่ายได้ด้วยระบบอัตโนมือเท่านั้นซึ่งจะต้องถ่ายเพิ่มกันเสียเยอะขึ้นด้วย เมื่อถ่ายออกมาแล้ว การคัดเลือกรูปและปรับแต่งค่าสีให้ถูกต้อง รวมถึงการใช้เอฟเฟคเล็กน้อยหรือเร่งค่าอิ่มสีก็เป็นเรื่องจำเป็น เพื่อเพิ่มความน่าสนใจหรือแก้ไ่ขรายละเอียดที่ผิดพลาดเล็กน้อยได้เช่นกัน สำหรับรูปที่ผมชอบมากที่สุดน่าจะเป็นรูปปลาฉลามที่ว่ายผ่านอุโมงค์ (tunel) ข้ามศรีษะและมีแสงไฟส่องทิศทางมาจากด้านบน ดูราวกับว่าถ่ายมาจากใต้น้ำ อย่างไรก็ดีการถ่ายรูปผ่านตู้กระจกนั้น จะให้ชัดแจ๋วคงเป็นไปไม่ได้เพราะบางครั้งเจอรอยขุ่นมัวอันมาจากคราบมัน รอยตัวตู้เอง หรือมุมตู้ อย่างเช่นรูปนี้ รูปนกเพนกวิ้นแสนสนที่ทำตู้เปียกด้วยละอองน้ำ พอถ่ายรูปออกมาแล้วกลายเป็นไม่ชัดซะอย่างนั้นทั้งๆ ที่รูปนี้ชัดเมื่อเทียบกับรูปถ่ายนกเพนกวิ้นในตู้กระจกภาพอื่นๆ ของผมเอง
ฝึกถ่ายภาพที่ Siam Ocean World
ปีใหม่ผมไม่ได้ไปไหนจึงวางแผนไว้ว่าจะใช้ดีล Ensogo ที่ซื้อมาไว้เพื่อจะเข้าชม Siam Ocean World ที่ Siam Paragon ครั้งนี้หิ้วกล้องไปด้วยเพื่อจะทดสอบแสนยานุภาพ(ศัพท์นี้ใช้กับอาวุธไม่ใช่เร๊อะ)ของกล้องถ่ายรูปคู่ใจ Sony NEX5 ว่าจะต้านทานอานุภาพโลกมหาสมุทรทะมึนใต้ดินได้หรือไม่ การมาครั้งนี้ผมตั้งใจจะฝึกฝีมือถ่ายภาพให้ “พอดูได้” เพื่อจะได้เก็บภาพในวาระและสถานการณ์ต่างๆ โดยเฉพาะครั้งนี้ที่เป็นการถ่ายภาพในที่มืดนั้นยาก เพราะสภาพแวดล้อมเป็นที่มืดและต้องถ่ายวัตถุที่มีการเคลื่อนไหวตลอดเวลา มือต้องนิ่ง ISO ต้องน้อยที่สุดเท่าที่จะเอื้ออำนวย ชัตเตอร์ต้องเหมาะกับการเคลื่อนไหวของวัตถุ และถ่ายได้ด้วยระบบอัตโนมือเท่านั้นซึ่งจะต้องถ่ายเพิ่มกันเสียเยอะขึ้นด้วย เมื่อถ่ายออกมาแล้ว การคัดเลือกรูปและปรับแต่งค่าสีให้ถูกต้อง รวมถึงการใช้เอฟเฟคเล็กน้อยหรือเร่งค่าอิ่มสีก็เป็นเรื่องจำเป็น เพื่อเพิ่มความน่าสนใจหรือแก้ไ่ขรายละเอียดที่ผิดพลาดเล็กน้อยได้เช่นกัน สำหรับรูปที่ผมชอบมากที่สุดน่าจะเป็นรูปปลาฉลามที่ว่ายผ่านอุโมงค์ (tunel) ข้ามศรีษะและมีแสงไฟส่องทิศทางมาจากด้านบน ดูราวกับว่าถ่ายมาจากใต้น้ำ อย่างไรก็ดีการถ่ายรูปผ่านตู้กระจกนั้น จะให้ชัดแจ๋วคงเป็นไปไม่ได้เพราะบางครั้งเจอรอยขุ่นมัวอันมาจากคราบมัน รอยตัวตู้เอง หรือมุมตู้ อย่างเช่นรูปนี้ รูปนกเพนกวิ้นแสนสนที่ทำตู้เปียกด้วยละอองน้ำ พอถ่ายรูปออกมาแล้วกลายเป็นไม่ชัดซะอย่างนั้นทั้งๆ ที่รูปนี้ชัดเมื่อเทียบกับรูปถ่ายนกเพนกวิ้นในตู้กระจกภาพอื่นๆ ของผมเอง
เที่ยวหัวหิน
เกิดอารมณ์ศิลปินขึ้นมาในตอนคืนวันศุกร์และกระโดดจับรถตู้ไปหัวหินตอนสายๆ วันเสาร์ การไปเที่ยวครั้งนี้ไม่มีข้อมูลอะไรเกี่ยวกับหัวหินเลย เป็นการไปแบบดุ่มๆ แบกกระเป๋ากะไปค้างสัก 2 คืน เดินเที่ยว 3 วัน ยัด Macbook Air และชุดกล้อง แพกลงกระเป๋าเดียวได้ทั้งหมด 3 ชั่วโมงกับการเดินทางไปหัวหินในวันหยุดซึ่งคิดว่าดูสมเหตุสมผลดี สิ่งแรกที่ผมมองหาคือร้านอาหาร ซึ่งก็จวบเหมาะที่ท่ารถจอดนั้นมีร้านอาหารยอดนิยมแห่งหนึ่ง ดูเหมือนว่ามาหัวหินต้องมาทานร้านนี้อะไรทำนองนั้น เพราะคนแน่นร้านตลอดทั้งวัน เมนูขึ้นชื่อของร้านคงไม่พ้นก๋วยเตี๋ยวทะเลและหมูสะเต๊ะ เมื่อท้องอิ่มแล้วจำเป็นต้องปฏิบัติภาระกิจที่สำคัญอีกอย่างคือ หาที่ซุกหัวนอน เพราะไม่ได้จองติดต่อหรือแม้แต่รู้จักแหล่งที่พักอันใด เดินๆ ไปโดยหวังว่าจะเจอสักที่ ราคาห้องพักมักเริ่มต้นที่ 600 บาท ซึ่งเป็นราคาพอจ่ายได้ แต่ผมอยากได้ที่พักที่ถูกที่สุดเท่าที่จะหาได้ และผมก็หาได้จริงๆ เพียงแค่ 300 บาท ทว่าช้าก่อน…. 300 บาทนี่เป็นโรงแรมแบบนี้ครับ และภายในห้องก็เป็นแบบนี้
เที่ยวหัวหิน
เกิดอารมณ์ศิลปินขึ้นมาในตอนคืนวันศุกร์และกระโดดจับรถตู้ไปหัวหินตอนสายๆ วันเสาร์ การไปเที่ยวครั้งนี้ไม่มีข้อมูลอะไรเกี่ยวกับหัวหินเลย เป็นการไปแบบดุ่มๆ แบกกระเป๋ากะไปค้างสัก 2 คืน เดินเที่ยว 3 วัน ยัด Macbook Air และชุดกล้อง แพกลงกระเป๋าเดียวได้ทั้งหมด 3 ชั่วโมงกับการเดินทางไปหัวหินในวันหยุดซึ่งคิดว่าดูสมเหตุสมผลดี สิ่งแรกที่ผมมองหาคือร้านอาหาร ซึ่งก็จวบเหมาะที่ท่ารถจอดนั้นมีร้านอาหารยอดนิยมแห่งหนึ่ง ดูเหมือนว่ามาหัวหินต้องมาทานร้านนี้อะไรทำนองนั้น เพราะคนแน่นร้านตลอดทั้งวัน เมนูขึ้นชื่อของร้านคงไม่พ้นก๋วยเตี๋ยวทะเลและหมูสะเต๊ะ เมื่อท้องอิ่มแล้วจำเป็นต้องปฏิบัติภาระกิจที่สำคัญอีกอย่างคือ หาที่ซุกหัวนอน เพราะไม่ได้จองติดต่อหรือแม้แต่รู้จักแหล่งที่พักอันใด เดินๆ ไปโดยหวังว่าจะเจอสักที่ ราคาห้องพักมักเริ่มต้นที่ 600 บาท ซึ่งเป็นราคาพอจ่ายได้ แต่ผมอยากได้ที่พักที่ถูกที่สุดเท่าที่จะหาได้ และผมก็หาได้จริงๆ เพียงแค่ 300 บาท ทว่าช้าก่อน…. 300 บาทนี่เป็นโรงแรมแบบนี้ครับ และภายในห้องก็เป็นแบบนี้
