ปีใหม่ผมไม่ได้ไปไหนจึงวางแผนไว้ว่าจะใช้ดีล Ensogo ที่ซื้อมาไว้เพื่อจะเข้าชม Siam Ocean World ที่ Siam Paragon
ครั้งนี้หิ้วกล้องไปด้วยเพื่อจะทดสอบแสนยานุภาพ(ศัพท์นี้ใช้กับอาวุธไม่ใช่เร๊อะ)ของกล้องถ่ายรูปคู่ใจ Sony NEX5 ว่าจะต้านทานอานุภาพโลกมหาสมุทรทะมึนใต้ดินได้หรือไม่
ตู้ปลาขนาดยักษ์สูงราวตึก 2 ชั้น
การมาครั้งนี้ผมตั้งใจจะฝึกฝีมือถ่ายภาพให้ “พอดูได้” เพื่อจะได้เก็บภาพในวาระและสถานการณ์ต่างๆ โดยเฉพาะครั้งนี้ที่เป็นการถ่ายภาพในที่มืดนั้นยาก เพราะสภาพแวดล้อมเป็นที่มืดและต้องถ่ายวัตถุที่มีการเคลื่อนไหวตลอดเวลา มือต้องนิ่ง ISO ต้องน้อยที่สุดเท่าที่จะเอื้ออำนวย ชัตเตอร์ต้องเหมาะกับการเคลื่อนไหวของวัตถุ และถ่ายได้ด้วยระบบอัตโนมือเท่านั้นซึ่งจะต้องถ่ายเพิ่มกันเสียเยอะขึ้นด้วย
ปลาสิงโตที่เคลื่อนไหวเนือยๆ
ปลาฉลามกับแสงเหนือน้ำ
อย่างไรก็ดีการถ่ายรูปผ่านตู้กระจกนั้น จะให้ชัดแจ๋วคงเป็นไปไม่ได้เพราะบางครั้งเจอรอยขุ่นมัวอันมาจากคราบมัน รอยตัวตู้เอง หรือมุมตู้ อย่างเช่นรูปนี้ รูปนกเพนกวิ้นแสนสนที่ทำตู้เปียกด้วยละอองน้ำ พอถ่ายรูปออกมาแล้วกลายเป็นไม่ชัดซะอย่างนั้นทั้งๆ ที่รูปนี้ชัดเมื่อเทียบกับรูปถ่ายนกเพนกวิ้นในตู้กระจกภาพอื่นๆ ของผมเอง
ตู้เป็นฝ้าไอน้ำทำให้รูปถ่ายไม่ชัด
อีกหนึ่งตัวอย่างเป็นรูปมุมมองเหนือน้ำตัดกับตู้กระจก กลายเป็นภาพดูแปลกตาไปอีกแบบ
การถ่ายภาพในที่มืด คนมักจะนึกถึงเรื่องการใช้ “แฟลช” ขอบอกว่าลืมไปได้เลย เพราะถ้าใช้แฟลชไม่เป็น ภาพที่ได้จะเสียมากกว่าดี กระนั้นก็ดีกล้องคอมแพคโหมดอัตโนมัติมักจะงัดแฟลชมาใช้เสมอ (ผมเรียกว่า มันหวังดี)
แล้วจะถ่ายได้อย่างไรถ้าไม่ใช้แฟลช เพราะแสงน้อย ทำให้ชัตเตอร์ช้า (อาจนานเป็นวิๆ ถึงจะถ่ายได้แกร๊กนึง) มือไม่นิ่งภาพเบลอแน่นอน
สภาวะที่มีแสงน้อยมากๆ ต้องเร่ง ISO ให้สูง ถ้าเป็นไปได้ควรใช้ขาตั้งกล้องช่วย
ในภาพเป็นปลากระเบนกับปลาฉลามนอนกกก่ายกันหลังจากอิ่มหมีพลีมันกับมืออาหารเย็น ตู้ส่วนนี้ปิดไฟมืด ปลาไม่กระดุกกระดิก แต่ถ่ายยากมากเพราะต้องใช้ ISO สูงๆ ซึ่งสำหรับ Sony NEX5 นั้น ISO 1600 ถือว่า “พอรับได้” ที่ยากอีกอย่างคือ กล้องไม่สามารถโฟกัสได้เพราะค่าคอนทราสมีน้อยจนจับโฟกัสไม่ถูก หลุดวืดๆ ตลอดเวลา
ขาวดำ + โลกท้องทะเล = สวยไปอีกแบบ
ภาพด้านบนเป็นภาพกุ้งอะไรสักอย่าง มีสีขาวลายจุดฟ้า(ซ้าย)และลายจุดชมพู(ขวา) รูปนี้พอเป็นขาวดำก็ยังระบุได้ว่าอะไรคือสิ่งที่เป็น subject
เรียนรู้จักการ "จับจังหวะ" แล้วจึง "จับภาพ"
ฝึกจับ “จังหวะ” กับวัตถุที่เราคาดคะเนพฤติกรรมได้ ปลาไหลตัวนี้จะอ้าปากกว้างที่สุดเป็นบางครั้ง พอจับจังหวะได้จึง “จับภาพ”
ยิ่งใกล้ (macro) ยิ่งเจ็บ
ภาพปูแมงมุมยักษ์ในระยะใกล้ อันที่จริงมันไม่ใช่ภาพ macro เพราะกล้องที่ผมถือนั้นไม่มีเลนส์ macro และที่เห็นในกล้องคอมแพคทั่วๆ ไปมันก็ไม่ใช่ macro แท้ๆ เช่นกัน กล้องผมมันมีระยะโฟกัส ที่ไม่สามารถเข้าไปมากกว่านั้นได้ จำได้ไม่แน่ใจว่า 24 ซม.หรือเปล่า แต่พอจอกล้องใกล้ๆ ยิ่งถ่ายยากเอามากๆ ต้องใช้มือหมุนหาโฟกัสสถานเดียว 555
ถ่ายมาประมาณ 360 ภาพ เสียไปประมาณ 150 ภาพ ใช้ได้ 210 ภาพคัดเหลือภาพที่ “พอดูได้” ประมาณ 29 ภาพ ซึ่งถือว่าเป็นอัตราที่น่าพอใจ แสดงว่าฝีมือกระเตื้องขึ้นกว่าเดิมหน่อย อิๆ
ภาพที่เหลือดูได้จากที่นี่
